در خورد فیل

در نای خشک مرثیه خوان نا نمانده است

طفلی برای زینب کبری نمانده است

باید به جای سعدی و حافظ لهوف خواند

دیگر برای ما شب یلدا نمانده است

...

در خورد فیل

به نمازهای سه نفره مان س.و.گند

..

در خورد فیل

شما را که دیدم یاد آخرین باری افتادم که در دانشکده هم دیگر را دیدیم و اصلا هم نپرسیدیم که هر کدام چه سمتی می رویم. این شش سال زنده گی من را پرت کرد گوشه ای از دنیا که بیشتر از زنده گی بی خبرتر باشم. شما را هم انگار نگه داشت پیش خودتان. و خلاصه همین طور شد که از بیست و دو ساله گی رسیدیم به بیست و هشت سالگی. و آنقدر بزرگ شدیم که نوستالوژی هم خسته مان می کرد. و حرفی برای گفتن نداشتیم. و زنده گی بی رحمانه به سمت تغییر و تلافی جلو می رود. و تو چه می دانی که چه بی فایده فرسوده شدیم.

در خورد فیل

تمام لحظات این شهر درام و درهم است. یعنی می شود که ولی عصر را از انقلاب بیایی و درست مقابل ایستگاه اتوبوس ونک چشمت بیفتد به آیه ای از قرآن که خوب تنهایی ات را هدف بگیرد و تو یک ساعت تمام آنجا بشینی و اندیشه کنی..

 ..

دی روز نماز عصر را در کتابخانه ی مرحوم آقا رضا خواندم. بعد از نماز چشم ام خورد به تابلویی که با دست خط خودش نوشته بود. آن ماه های آخر.. بیتی بود از صائب:

"پشّه در شب زنده داری خون مردم می مکد

زینهار! از زاهد ِ شب زنده دار

اندیشه کن! "

و با خودم فکر کردم که چه می شود که آدم آن دغدغه ی ماه های آخرش این باشد.

در خورد فیل

زنگ خطر یعنی بعد از عوارضی.. یعنی بعد از هزار تومنی بعد از گیشه ی شیشه ای.. که فکر کنی.. دیگه اینجا هم جای من نیست...

آژیر قرمز یعنی وقتی شب اولی که می رسی. تنها دغدغه ات این باشه که با گریه خواب ت نبره. می دونی؟

تهرانم. اگر خواستی برای م بنویس تا همدیگر را ببینیم.

---

بعد التحریر:

ممنون از همه ی دوستانی که برای ام نوشتند. لطفا به آدرس [e-mail] ایمیل بزنید تا وقت جلسه رو بهتر تنظیم کنیم. به امید دی دار.

در خورد فیل

آقای سایه. 

شما اگر آنقدر منصف هستید که نمودید طوری که کف و سوت جماعت نیم روشنفکر نیم تحصیل کرده ی اینجا امان نمی داد که شما صحبت کنید بس که رجز پوریای ولی می خواندید.

شما اگر واقعا "باور دارید به حرف خواجه حافظ شیرازی که حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست"

شما اگر ذره ای برای آن جماعت بی شمار از خودراضی دلتان می سوزد. 

یک نامه بنویسید. نامه نه. یک خط بنویسید. اعتراف کنید. که شما هم "کِش رفتید" مهم ترین غزل زنده گی تان را و همه را و بیشتر استاد موسیقی مسلم ما را سر کار گذاشتید. 

بنویسید که " نه سایه دارم و نه بر.. مرا فتادن و رواست.. وگر نه بر درخت تر .. کسی تبر نمی زند.." مال شما نیست. 

برای استاد مسلم موسیقی ما که هزار و چهارصد سال است که آثار موسیقی اش از تلویزیون پخش نشده بنویسید که "درین سرای بی کسی.. کسی به در نمی زند" که سیاوش برنامه ی گلهای ش کرد مال شما نبوده. 

و البته من برای شما می نویسم که چرا هنوز نیما اسطوره هست.. 

در خورد فیل

یه روزهایی بود که سخت همدیگر رو تحمل می کردیم. یعنی اگه گاهی هم دیروقت همدیگر رو می دیدیم بحثی نمی کردیم.. و این درست نقطه ی مقابل سال های دور بود که بیشترین لذت مان مصاحبت همدیگر بود. یادم هست یک آخرهفته محمد خانه ی فامیل بود و ما تمام مدت را دلگیر بودیم.. یک چیزی مان کم بود.. -حالا تو ببین از فراز این همه سال دوری چه تلخی ها که بر من نرفته-... اما آن سال آخر.. چند ماه آخر.. آن روزهای لعنتی آخر.. روزهای عجیبی بود. کم با هم حرف می زدیم... حمید و محمد طوری با هم اختلاف داشتند که امکان نداشت صحبتی بکنند مگر به منازعه. و من نمی دانستم- و نمی خواستم بدانم- که از چه بود آن ابر کلفت تیرگی بین شان. و البته.. کلام سلاح قدرتمندی بود آن روزها دست ما.. گاهی که بحث می کردیم مهربان مادرم می شنید مباحثه مان را. پیش می آمد که می گفت: "آدم با دشمن اش هم این طور تند نمی گوید... شما که اینقدر دوست هستید چرا؟" و البته ما نفهمیدیم این را.. و روزها می گذشت.. به سرعت.. و هیچ کدام نمی دانستیم که با چه شیب تندی به روزهای تنها شدن و دورشدن نزدیک می شویم.. یادم هست بار آخر محمد به من و حمید گفت "جایی می روم که دست هیچ کدام تان به من نرسد.." و چه عجیب راست می گفت.. تو ببین این روزها را... مع الوصف ما هرچه می کشیم از خومان است..

و البته اختلاف مان ریشه دار بود. گاهی فکر می کنم که هیچ راهی وجود نداشت که در آن سن به یک تفاهمی برسیم دیگر. به جایی رسیده بودیم که واقعا حرف زدن مشکلی حل نمی کرد. اصول مان انگار کمی تفاوت کرده بود. یا لااقل اسلوب خاصی داشتیم که به همدیگر حتی شبیه هم نبودیم. و همین همه را.. و بیشتر از همه خودمان را.. آزار می داد..

آن روزها من به خیال خودم طرفدار عامه بودم. از هر ادا و اطوری بدم می آمد. چه به اسم بسیج چه به اسم انجمن. چه مشارکت. از هر صورتی که رنگ طرفداری داشت دلزده بودم. به آزادی بیان. به تحمل مخالف. به دوم خرداد حتی.. دلبستگی داشتم. برای م فرقی نمی کرد که اطرافیان ام از کدام دسته باشند .. از کدام فرقه. اگر اهل دانش بودند یا معرفت یا شب نشینی و پیاده روی در خیابان های تهران.. کافی بود. و البته مثلا این در مرام محمد نبود. وقت کمتر به بطالت می گذراند. من اینطوری نبودم.. گاهی بچه های حزب اللهی دانشکده شکوه ای می کردند.. که تو کدام طرفی آخر؟... و من لبخندی می زدم.. نمی دانستند چه قدر از حزب و گروه و دسته بدم می آید. .. خیال می کردم که اینها همه بازی ست. برای همنوع گیری. برای همذات پروری. برای هر چه اصطلاح روانشناسی تهوع آور.. به اصطلاح روشنفکر بودم در دین. گاهی به بی خیالی هم می نمود. مهربان پدرم خیرخواهانه -و البته به تنبه هوشمندانه ای مشابه- می گفت که: "آدم بی نماز... خیانت به خدا می کند. به تو هم روزی -قطعا- خیانت می کند.".. من حواسم بود که پدر بی روح حرفی را نمی زند. این طور مستقیم. اما معنی این را هم نفهمیدم. مگر تا سال ها بعد. .....

باری تو به هر حال ببین طنز روزگار با ما چه کرد. که وقتی به این روزها نگاه می کنم خنده می گیردم. بی آنکه با حمید یا محمد صحبتی طولانی کرده باشم.. گاهی که با هم حرف می زنیم در شگفت می مانم که چه طور ما باز به یک خط رسیده ایم. یک جا ایستاده ایم. یک طور نگاه می کنیم. حرف هایمان. عقایدمان. طنزمان. حتی دوستانمان شبیه هم اند.

..

و البته.. جانا چه گویم.. شرح فراقت...

در خورد فیل

این را دوست یهودی آمریکایی ام برای ام فرستاده.

http://www.eatliver.com/img/2011/8015.jpg

در خورد فیل

حذف شد.

در خورد فیل

زیارت ناحیه.. زیارت ناحیه....

در خورد فیل

حالا همه می دانند که داریم از ته دل به خودمان می خندیم. شوربختانه و تنها. 

 

شبیه آن سربازی که در شعر ولادیمیر ماکویوفسکی آن قدر از دشمن به دشتستان فرار می کند که می شود دشمن خودش. و در آرزوی کوهستان می میرد.

 

..

.

آدم ها را باید جدی گرفت. و این دردناک ترین قسمت زنده گی ست.

در خورد فیل

دکتر سوکراتس هم مُرد. ستاره ها هم روزی تموم می شن. می دونی؟

در خورد فیل

حالا همه می دانند که آنچه می دیدید در کشورهای عربی منطقه به حق بیداری اسلامی بود.

 نه خزعبلات شما که یکی را دست بند سبز دادید وسط التحریر و بعد در بی بی سی تان زدید که از جنبش بی سر و ته شما شروع شد این حرکت -آقای بهنود نام ببرم؟-، نه پارازیت های بی سر و ته، و نه حرف های کژدار اهالی با سیاست خیابان پاستور، هیچ کدام نزدیک واقعیت نبود. 

http://www.cnn.com/2011/12/03/world/africa/egypt-elections/index.html?hpt=hp_t2

مردم منطقه از تحقیر اسلام سرخورده اند. و احتمالا آمریکا و انگلیس، فتنه ی ده سال گذشته شان را با چند برابر ضرر به حساب آبروی کشورهای اسلامی واریز کنند. 

در خورد فیل

  زود باشد که سفارت آمریکا و انگلیس در کشورهای عربی منطقه هم یک به یک سقوط کند.

..

ولله جنود السماوات والارض.

در خورد فیل

دست من خورد به آبی که نصیب تو نگشت... 

..

.

ان شاء الله که آن روز نیاید و اگر بیاید ان شاء الله ما نباشیم؛ اما برای من مثل روز روشن است که تنها گذاشتن جمهوری اسلامی یعنی لبیک نگفتن به ندای حسین علیه السلام.