حالا همه می دانند که داریم از ته دل به خودمان می خندیم. شوربختانه و تنها. 

 

شبیه آن سربازی که در شعر ولادیمیر ماکویوفسکی آن قدر از دشمن به دشتستان فرار می کند که می شود دشمن خودش. و در آرزوی کوهستان می میرد.

 

..

.

آدم ها را باید جدی گرفت. و این دردناک ترین قسمت زنده گی ست.